Bridge21, Dublin

Bridge21 Dublin

Ik ben in Dublin om deel te nemen aan CESIcon. CESI staat voor Computers in Education Society of Ireland, en daar kom je anders dan in Nederland veel Scratch en veel vrouwen tegen. Als bonus heb ik een paar afspraken bij andere initiatieven en hierbij mijn eerste indrukken van wat ik vanochtend zag bij Bridge21.

In Ierland hebben leerlingen de mogelijkheid halverwege de middelbare school een tussenjaar te doen. Het systeem heeft twee examenmomenten, zo rond 15 jaar en 18 jaar. Na je 15e kun je een tussenjaar doen en het is dat jaar dat mogelijk het belangrijkste jaar is qua vorming.

 

Scholen sturen hun leerlingen naar allerlei activiteiten (vreemde talen via uitwisseling met buitenland bijvoorbeeld), stages bij bedrijven en maatschappelijke organisaties (klassenassistent op de basisschool bijvoorbeeld). Bridge 21 biedt groepen een week lang “leren met code” aan. Vanuit heel Ierland komen kinderen bij elkaar voor een week.

 

Ze proberen een academische sfeer te creëren (“je bent zelf verantwoordelijk voor op tijd komen en bijdrage”. Net als Samir Saidani in Parijs hebben ze twee lokalen, eentje met computers en eentje zonder en voor programmeren heb je beide heel erg nodig.

 

Het lokaal met computers is verdeeld in “pods” voor vier tot vijf leerlingen. Twee computers, niet uit armoe maar omdat praten over computing de helft van het leren is.

 

Scratch wordt gebruikt vanwege de snelle duik in het diepe, maar ze doen ook andere dingen. 

 

De start met Python is bijzonder. Ze krijgen kleine python programma’s (volgens mij zonder al teveel uitleg over Python) en de opdracht die programma’s in Scratch na te bouwen. “Import math” wordt dan zoiets als de blokkendoos functies openen. Het introduceert ook de werkvorm code lezen, en wanneer dat in een onbekende taal is dan zit daar ook patroonherkenning en abstractie in.

 

Een derde lokaal heeft uitsluitend verrijdbaar meubilair, je kunt er een danszaal van maken en een examenopstelling om uitersten te noemen. Vandaag wordt het gebruikt om games te bouwen die je met lichaam bestuurt door Kinect sensor te gebruiken.

 

En Kinect of geen Kinect, bij het bouwen van je game moet je gewoon debuggen en flink ploeteren om klassieke fouten als “wanneer groene vlag wordt aangeblikt: als (levens < 0 ) zeg ‘game over’”

 

De groepjes hebben een teamleider en af en toe worden de teamleiders apart genomen om ze extra informatie te geven, hun verantwoordelijkheid om dat dan weer verder in de groep te brengen (schijnt zijn oorsprong te hebben in scouting). Interessant model.

 

De leerkrachten, ik meen vier voor dertig kinderen, gedragen zich als “facilitators”. Dat betekent voortdurend opletten waar het leren een zetje in de rug kan gebruiken. Veel vragen stellen. Verleiden om het beter te begrijpen.

 

Bofkonten, deze Ierse kinderen.

0
Uw beoordeling: Geen